Karel
de Eerste.
Als je grote liefde van de IKEA is.
Karel hangt aan de waslijn. In een laatste poging hem te redden is ie net op 90 graden gewassen. Even voor de duidelijkheid, Karel komt van de IKEA en heeft aan de wasbeurt geen actieve herinneringen. Deze pluche hond is echter wel de beste vriend van Lou en Lou heeft nog geen Franse hondenvrienden gemaakt. Of dat komt omdat ze de taal nog niet spreekt of omdat de Franse honden hautaine klootzakjes zijn zal nog moeten blijken, maar voor nu is Karel dus de enige, en is het van levensbelang dat hij de pijp niet uitgaat.
Lou heeft er niet mee ingestemd om naar Frankrijk te verhuizen. Ook niet tegen, want het is een hond, maar toch; het is een Friese Stabij, geen Franse Buldog. We hebben haar de auto ingecommandeerd en 1300 kilometer van de klei, waarover haar soort al eeuwen trouw urineert, het portier weer opengetrokken. Bienvenue Lou. Dus kopen we ons schuldgevoel af met nat voer, hondenbonbons en complimenten over haar (niet uitmuntende) gedrag en hoe mooi haar vacht afsteekt tegen het Franse berglandschap.
Het ding is alleen; het boeit haar geen fluit. Al haar aandacht gaan naar Karel. Wordt het gezellig? Gaat ze Karel halen. Wordt er geknuffeld? Niet zonder Karel. Wandelen? Alleen als Karel mee mag. De eerste week hier hebben Karel en Lou flink liggen rollenbollen op het ‘erf’. De zachte teddy vacht van Karel is geïmpregneerd geraakt met splinters, takjes, plak bolletjes en andere Provinciaalse kruidenmix. Hierdoor is spelen en vooral tongen (want dat doen ze het liefst) een pijnlijke exercitie geworden voor beide partijen.
En dus hangt Karel nu aan de waslijn en bidden we allen voor een spoedig herstel. Onder leiding van Lou. Langzaam droogt de zon Karels poten en afgekloven oren en al na een paar uur kunnen we hem voorzichtig onderzoeken. De meeste rotzooi is er wel af, de rest is uit te kammen. Godzijdank. Alleen is er buiten wat stof en een penetrante lavendelgeur niet veel van hem over. Als dat de liefde maar niet bedaard.
Maar zodra Lou ziet dat er nog beweging in haar lover zit komt ze aangelopen, ruikt en pakt hem dan heel voorzichtig in zijn nekvel. ‘Laat mij maar’, zeggen haar ogen. Ze verdwijnen samen onder de vijgenboom, om zich voorlopig niet te laten zien.
Wat blijkt, je kunt de hond wel uit huis halen, maar het thuis niet uit haar knuffel. Dus Karel blijft, in ieder geval tot we een IKEA tegen komen.
Lou en Karel, forever.
